Όλη τη μουσική του κόσμου σε κάθε δωμάτιο του σπιτιού μάς φέρνει η πρωτοποριακή ιδέα της Sonos και μας δίνει μια ονειρική εικόνα των δικτυωμένων hi-fi του μέλλοντος...
Ο HXOΣ είναι ένα από τα τρία περιοδικά που επιλέχθηκαν στην Ευρώπη για να δοκιμάσουν το μοναδικό αυτό σύστημα που μας ήρθε φρέσκο φρέσκο από την Ολλανδία. Το Digital Music System της Sonos είναι σαν το κουτί της Πανδώρας. Τίποτα δε σε προδιαθέτει για το τι να περιμένεις από αυτό. Αρκεί, όμως, μια σύντομη γνωριμία μαζί του, για να διαπιστώσεις ότι δε μοιάζει με κανένα άλλο δικτυωμένο hi-fi. Δεν αναφέρομαι, φυσικά, στο design, που, λόγω της εντυπωσιακής του λιτότητας και της όμορφης διχρωμίας, είναι ούτως ή άλλως ξεχωριστό, αλλά στην ουσία.
Και η ουσία εδώ είναι ότι η λογική που έχει εφαρμόσει η Sonos είναι τόσο απλή, ευφυής και λειτουργική, που μας κάνει να απορούμε γιατί δεν τη σκέφτηκε κάποιος άλλος νωρίτερα. Με το σύστημα αυτό μπορούμε να παίζουμε αμέτρητες ώρες μουσικής σε κάθε δωμάτιο του σπιτιού ανεξάρτητα και να έχουμε όλο τον έλεγχο στις δυο μας παλάμες.
Στο πακέτο που έφτασε στο περιοδικό ήρθαν δύο μονάδες διανομής και ενίσχυσης ήχου (τα λεγόμενα «ZonePlayer»), δύο ζευγάρια ηχεία κι ένα τηλεκοντρόλ. Καρδιά του συστήματος δεν υπάρχει με την παραδοσιακή έννοια του όρου (π.χ., μια μονάδα-server). Η ιεραρχία εδώ είναι επίπεδη και τα ZonePlayer έχουν κοινή ταυτότητα.
Συνδέουμε ένα από αυτά (όποιο θέλουμε) στον υπολογιστή μας (PC ή Mac), μέσω μιας δικτυακής θύρας Ethernet, και αυτό αναλαμβάνει ινκόγκνιτο το ρόλο της διανομής της μουσικής προς τα υπόλοιπα ZonePlayer του σπιτιού, είτε ενσύρματα είτε ασύρματα. Εμείς μπορεί να είχαμε δύο μονάδες στη διάθεσή μας, αλλά μέχρι 32 (!) μπορούν να δουλέψουν παράλληλα κάτω από αυτό το concept, γεμίζοντας με ήχο μέχρι και την τελευταία σπιθαμή... μιας έπαυλης. Κάθε δωμάτιο και ένα ZonePlayer, παρέα με τα ηχεία του!
Το Sonosnet είναι το ασύρματο δίκτυο που έχει αναπτύξει η Sonos για την επικοινωνία των μονάδων της. Σύμφωνα με την ίδια, το δίκτυο αυτό, που λειτουργεί στη μπάντα των 2,4GHz, προσφέρει κορυφαία ασφάλεια και υψηλή ποιότητα, αλλά η ενσύρματη διασύνδεση, που υλοποιείται μέσω μιας τυπικής δικτυακής υποδομής, παραμένει η καλύτερη λύση, εφόσον το ζητούμενο είναι η βέλτιστη ποιότητα.
Τα ZonePlayer είναι συμπαγή και γλυκύτατα. Δεν «προκαλούν» με την παρουσία τους στο χώρο μας. Αντιθέτως, δίνουν μια ευχάριστη νότα. Επάνω τους περιλαμβάνουν μόλις... τρία πλήκτρα. Δύο για την αυξομείωση της έντασης του ήχου κι ένα για σίγαση (mute).
Στην πίσω πλευρά τους, εκτός από τις τέσσερις θύρες για δικτυακή διασύνδεση, βρίσκουμε υποδοχές για ένα ζευγάρι ηχεία, εξόδους ήχου (αριστερό-δεξί κανάλι και sub), για την περίπτωση που ο ενσωματωμένος ενισχυτής τους (2x50Wrms) δε μας είναι αρκετός, καθώς και στερεοφωνική είσοδο, για να πάρουμε σήμα από κάποια εξωτερική πηγή (π.χ., ένα φορητό CD player) και να τη διανείμουμε στα υπόλοιπα ZonePlayer του σπιτιού. Αν πράξουμε το τελευταίο, η μουσική είτε συμπιέζεται σε πραγματικό χρόνο στο φορμά WMA είτε μένει ασυμπίεστη (WAV), εφόσον το επιθυμούμε, αλλά τότε αντιμετωπίζουμε ενδεχόμενο μειωμένης απόδοσης του συστήματος.
Τις μονάδες μπορούμε να τις διαχειριζόμαστε από το εξαιρετικά εύχρηστο software που ονομάζεται Desktop Controller, εφόσον έχουμε στη διάθεσή μας ένα PC. Αργότερα, και οι κάτοχοι Mac θα αποκτήσουν αυτήν τη δυνατότητα, με το ανάλογο software που θα κυκλοφορήσει μέσα στο καλοκαίρι και γι’ αυτούς.
Η χρήση από τον υπολογιστή, όμως, αποδεικνύεται σύντομα περιοριστική. Εδώ, λοιπόν, έρχεται το Sonos Controller. Το τηλεκοντρόλ του Digital Music System, με την αλά iPod αισθητική και τη χρηστική του εικόνα, μας προσφέρει ακριβώς ό,τι και το software στο PC μας. Δύο interface, μια «κοψιά», που μας δίνουν τη δυνατότητα να τα παίζουμε στα δάχτυλα μέσα σε μερικά λεπτά.
Μόνο που στο τηλεκοντρόλ ο έλεγχος δε γίνεται με mouse, αλλά με... «ρόδα» αφής. Τη «χαϊδεύουμε» με τον αντίχειρά μας κυκλικά (αριστερόστροφα ή δεξιόστροφα) και βρίσκουμε το κομμάτι που θέλουμε. Όπως στα περισσότερα jukebox, έτσι κι εδώ, μπορούμε να ψάξουμε με βάση τον ερμηνευτή, το άλμπουμ, το είδος, το συνθέτη, playlist που έχουμε δημιουργήσει ή το «μουσικό» φάκελο, όπως αυτός εμφανίζεται στο σκληρό δίσκο.
Η μεγάλη (3,5΄΄) έγχρωμη και ευκρινής οθόνη μάς διευκολύνει στην εύρεση, όπως και σε όλες τις άλλες λειτουργίες, ενώ απεικονίζει επίσης τα εξώφυλλα των άλμπουμ, εφόσον αυτά διατίθενται. Από ρυθμίσεις, μην περιμένετε πολλά. Μόνο ένα βασικό equalizer υπάρχει για μπάσα, πρίμα, ισορροπία αριστερού-δεξιού καναλιού και loudness.
Καμία οπτική επαφή δεν απαιτείται μεταξύ των ZonePlayer και του controller. Πιάνει σε όλους τους χώρους του σπιτιού, ακόμα κι έξω από αυτό! Εκπληκτική εμβέλεια, συναρπαστική ευχρηστία και δύναμη στα χέρια μας.
Και μάλιστα με εντυπωσιακή αυτονομία, χάρη στο προηγμένο σύστημα που εξοικονομεί σημαντική ενέργεια από την ενσωματωμένη επαναφορτιζόμενη μπαταρία του. Ένας αισθητήρας κίνησης ανάβει την οθόνη του αμέσως μόλις το σηκώσουμε και τη σβήνει μόλις το αφήσουμε, ενώ ένας αισθητήρας φωτός δίνει εντολή στα πλήκτρα να λαμπυρίσουν, μόνο όταν ο περιβάλλων φωτισμός είναι ανεπαρκής. Έξυπνες ιδέες που... μας λύνουν τα χέρια.
ΑΠΛΑ ΚΑΙ ΓΡΗΓΟΡΑ
Για να φτιάξουμε το μουσικό μας δίκτυο, συνδέουμε ένα ZonePlayer με τον υπολογιστή μας και φορτώνουμε το software που το συνοδεύει.
Η μονάδα καταχωρείται άμεσα με μια σύντομη πίεση των δύο εκ των τριών πλήκτρων της και το λογισμικό ψάχνει στους φακέλους που ορίζουμε εμείς για «συμπιεσμένη» μουσική MP3, WMA, AAC (MPEG-4), Ogg Vorbis, Flac (lossless), καθώς και για ασυμπίεστη WAV και AIFF. Με μια DSL σύνδεση, το Digital Music System μπορεί να παίζει, εκτός από τα κομμάτια που βρίσκονται στο σκληρό μας δίσκο, μουσική από ιντερνετικούς «ραδιοσταθμούς», καθώς και από την on-line υπηρεσία Rhapsody, η οποία παρέχεται με μια μικρή μηνιαία συνδρομή και δίνει πρόσβαση σε πάνω από ένα εκατομμύριο κομμάτια όλων των ειδών. Δυστυχώς, όμως, μόνο οι Αμερικανοί έχουν προς το παρόν την τύχη να την απολαμβάνουν.
Κάθε επιπλέον ZonePlayer προστίθεται στο δίκτυο με δύο βήματα. Το ένα είναι να το συνδέσουμε στο ρεύμα! Τόσο απλά. Ύστερα, το σπίτι μας χωρίζεται σε μουσικές «ζώνες». Μία στην κουζίνα, μία στο καθιστικό, μία στο σαλόνι, μία... οπουδήποτε έχουμε τοποθετήσει ένα ZonePlayer. Σε κάθε ζώνη μπορούμε να έχουμε άλλα τραγούδια στη λίστα αναμονής (queue) και περισσότερες από μία μονάδες.
Με μια ματιά στο τηλεκοντρόλ, βλέπουμε τι παίζει η κάθε ζώνη και με δυο «κλικ» συνδέουμε όσες επιλέγουμε μεταξύ τους, ώστε να ανταποκρίνονται ως μια ενιαία μονάδα. Το ίδιο εύκολα διαχωρίζουμε τις ζώνες και αλλάζουμε πόστο στα ZonePlayer. Μπορούμε, λοιπόν, να ακούμε την πέμπτη συμφωνία του Beethoven στο υπνοδωμάτιο και στο γραφείο, ενώ παίζουν οι Pink Floyd στο σαλόνι και στην κουζίνα, ή να επιλέξουμε το party mode και όλες οι ζώνες να παίζουν την ίδια μουσική. Στη δεύτερη περίπτωση, μάλιστα, έχουμε τη δυνατότητα να ρυθμίζουμε την ένταση κάθε ζώνης ξεχωριστά.
PLAY IT!
Η χρηστική απόδοση του συστήματος είναι κορυφαία. Όλες οι λειτουργίες του ανταποκρίνονται τόσο γρήγορα όσο θα περιμέναμε, χωρίς καθυστερήσεις και κομπιάσματα. Ηχητικά, τα ZonePlayer στέκονται στο ύψος των περιστάσεων, ακόμα και όταν επικοινωνούν ασύρματα μεταξύ τους σε μεγάλες αποστάσεις, αλλά σίγουρα θα αναζητήσουμε κάτι καλύτερο από τα δικά τους ηχεία βιβλιοθήκης που δε διαπρέπουν με την απόδοσή τους. Μικρό το κακό, όμως, αφού τα ηχεία τα αγοράζουμε ξεχωριστά, αν θέλουμε.
Έχει άλλα μειονεκτήματα; Και βέβαια! Το γεγονός ότι ένα ZonePlayer πρέπει να συνδεθεί ενσύρματα με τον υπολογιστή συνεπάγεται αυτόματα τη δέσμευσή του σε ένα συγκεκριμένο χώρο. Θα προτιμούσαμε, λοιπόν, ασύρματο link. Όπως θα προτιμούσαμε οι μονάδες να διαθέτουν επάνω τους ένα τυπικό κέντρο ελέγχου. Η απλότητα καμιά φορά αποβαίνει σε βάρος της ευχρηστίας. Μπορεί το τηλεκοντρόλ να κάνει... μαγικά, αλλά χωρίς αυτό δεν μπορούμε να χειριστούμε τίποτα πέρα από την ένταση του ήχου. Όποιος έχει, λοιπόν, αυτήν τη δύναμη στα χέρια του ελέγχει και όλη τη μουσική του σπιτιού. Φασιστικό, μπορεί. Πρακτικό, όχι, ιδιαίτερα σε ένα μεγάλο σπίτι. Ένα τηλεκοντρόλ μπορεί πάντα να μη θυμόμαστε πού το έχουμε βάλει ή να το έχουμε ξεχάσει σε άλλο όροφο. Μπορούμε, βέβαια, να αποκτήσουμε όσα από αυτά θέλουμε, ώστε να τα κάνουμε μέρη του συστήματος, αλλά η υψηλή τεχνολογία τους συνεπάγεται και ανάλογο κόστος.
Παρ’ όλα αυτά, το Digital Music System είναι, δίχως αμφιβολία, επαναστατικό. Ένα «ολιστικό» ηχοσύστημα χωρίς καλώδια και μερεμέτια, που παίζει όση μουσική χωρά η ψυχή μας. Ορίζει, θα λέγαμε, τις βασικές ιδέες που θα πρέπει να ασπάζονται τα μελλοντικά δικτυωμένα hi-fi και είναι το πρώτο βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση. Εύγε!
)
)
)
)
)
